Historia chłopaka z robotniczej rodziny, który zamieniał „pudełka” w komputery, a w zabawki potrafił „tchnąć życie”. Jak w każdej historii, tak i w tej, pojawiały się trudności, rozterki, a nawet walka, ale miłość zawsze zwyciężała, pomagała mu powstać na nowo. Zmieniał oblicze świata krok po kroku. Odszedł, ale historia trwa nadal…
„Robiłem, co mogłem, żeby nie stracić ani jednego dnia na próżno, aby spłacić to, co daje życie. Jestem zawsze zadowolony z tego, co jest, i chwalę Boga za to, co daje. Jestem człowiekiem spełnionym.”
10 czerwca tego roku swoje 106. urodziny obchodził Antoni Rosikoń, najstarszy profesor w Polsce. Powyższy cytat pochodzi z wywiadu, który opublikowany został w portalu Gazeta.pl Katowice.
Natknąłem się na sporą liczbę artykułów głoszących podobne hasło, ale czy „odkrywca” ADHD rzeczywiście to przyznał? Autorzy powołują się na cytat, jaki ukazał się na okładce niemieckiego „Der Spiegel” z 2 lutego 2012 roku, pochodzący z ostatniego wywiadu, jakiego udzielił Leon Eisenberg, na kilka miesięcy przed swoją śmercią. Powiedział:
United Cyclists – pasjonaci na dwóch kółkach. Parę miesięcy temu chłonęliśmy opowieści przywiezione przez szalonych rowerzystów prosto z Ameryki Południowej sącząc dobrą yerba mate, ale dla nich samych pewnie jest to już odległe, miłe wspomnienie. Dlaczego? Są to ludzie w ciągłym ruchu, za którymi naprawdę ciężko nadążyć.
Dzieci nie boją się marzyć o wielkości. Dlaczego więc my dorośli tak często przestajemy w nią wierzyć? Jeśli znalazłeś już swoją pasję pokazuj to co robisz.
Jeśli nie chcesz, nie musisz od razu pokazywać prac pod własnym imieniem i nazwiskiem, czasem wystarczy unikalny pseudonim. Ważne byś dał się znaleźć, znalazł grupę w okolicy, w internecie, która robi podobne rzeczy i może dać Ci motywacyjne wsparcie. Nic tak dobrze nie robi jak wymiana inspiracji, wspólne rozmowa o tym co się kocha.
Uwierz we własne możliwości.
Nie bój się mówić , że to właśnie Ty to zrobiłeś.
Bycie geniuszem to nie wszystko. Prawdziwy geniusz to geniusz objawiony światu :).
Sławomir Baranowski napisał kiedyś „Nie warto być skromnym, gdyż ludzi skromnych docenia się dopiero po śmierci„.
Czy chcesz być docenionym dopiero po śmierci?
Przestań być skromnym. Przestań czekać na przebłysk losu, na kogoś, kto Cię odkryje, na odpowiedni moment, na wiele innych rzeczy , które każą Ci wierzyć, że to nie czas.
To właśnie teraz jest ten czas!
Nikt nie rodzi się wielkim od razu. Wielkość buduje się każdego dnia, minuta po minucie, robiąc to co się kocha i dzieląc się tym z innymi. Dzielenie się z innymi jest największą przyjemnością.
Witamy na pierwszej polskiej stronie poświęconej twórczości Kena Robinsona! Serdecznie zapraszamy do odwiedzania i rejestrowania się, dla pierwszych pięciu zarejestrowanych osób – NAGRODA!
W Polsce zmiany w edukacji postępują dość mozolnie. Na szczęście mamy pełnych pasji wolontariuszy w Akademii Przyszłości. Jeśli ktoś z was jeszcze nie poznał tej akcji to najwyższy czas, żeby to nadrobić.
Pierwszy konkurs rozstrzygnięty, nagrody z niewielkim gratisem już lecą do zwycięzców. W imieniu Wydawnictwa Element bardzo wszystkim dziękuję za zainteresowanie i oczywiście nadal serdecznie zapraszam do odwiedzania strony. A przy okazji
Kiedy książka „Uchwycić Żywioł” ukazała się na polskim rynku, Peter Miller, agent literacki Kena Robinsona, poprosił mnie, żebym przesłał egzemplarz okazowy samemu autorowi i przesłał mi jego adres w Los Angeles. Włożyłem książkę do koperty i korzystając z okazji dołączyłem krótki list.
Coraz częściej mówi się o ADHD jako o współczesnej epidemii. Diagnozy stawia się coraz powszechniej i w oparciu o coraz bardziej pochopne oceny, a zamiast pracować nad przyczynami określonych zachowań u dzieci, przepisuje się im lekarstwa. W Stanach Zjednoczonych obecnie takie leki przyjmuje 10% młodych ludzi – to prawie pięć i pół miliona dzieci, jak mówi Ken Robinson w jednej ze swoich prelekcji1.
Wyobraźcie sobie trzy domki letniskowe w środku lasu. Brak połączenia ze światem – żadnych telefonów, komputerów, telewizji. Tylko drzewa, piaszczyste wydmy, drzewa, nieduży ogródek i sąsiedzi siedzący wiecznie przed domem na ławeczce – za „duzi” na zabawy. Jednym słowem cisza i wszechogarniająca matka natura. Widzicie ten obraz? To teraz wyobraźcie sobie rodzinę z czwórką rozbieganych dzieci, która przyjeżdża na wakacje. Tylko drzewa, wydmy, drzewa… Nuda?
Zamiast pomalowanej kartki, pomalowany stół i kawałek ściany. Wycinki kłębiące się na dywanie, plastelina przylepiona do butów… tak zaczyna się radosne tworzenie. Jednak, po co to wszystko?
